Leikfang án handbókar
Sem barn fékk ég oft leikföng sem fylgdu litríkum handbókum. Hver kennslubæklingur lofaði „réttu“ leiðinni til að byggja, leika og njóta. Ég myndi fylgjast vandlega með hverju skrefi, hræddur við að gera mistök eða missa af fyrirhugaðri skemmtun.
Einn daginn fékk ég leikfang sem kom í venjulegum kassa. Inni voru trékubbar af ýmsum stærðum og litum-engir límmiðar, engar skýringarmyndir, ekki einu sinni eitt einasta orð til skýringar. Eitt augnablik hikaði ég. Án leiðbeininga, hvernig átti ég að vita hvað ég ætti að gera?
Forvitni kom fljótt í stað óvissu. Ég byrjaði að stafla kubbunum, stilla þeim upp, slá þá niður og raða þeim í mynstur. Stundum byggði ég turna sem hvolfdu. Stundum gerði ég abstrakt form sem líktust ekki neinu sérstöku. Það voru engar reglur, svo það voru engin mistök.
Án handbókar varð leikfangið eitthvað meira en bara hlutur sem á að setja saman. Það varð boð um að gera tilraunir, finna upp, ímynda sér. Ég áttaði mig á því að skortur á leiðbeiningum var ekki galli, heldur gjöf. Það gerði mér kleift að ákveða hvað leikfangið gæti orðið og að uppgötva nýja möguleika með hverri leiklotu.
Þegar ég lít til baka sé ég að þetta leikfang kenndi mér eitthvað ómissandi: að sköpunargleði þrífst í óvissu og að stundum eru bestu leiðbeiningarnar þær sem við skrifum sjálf. Í heimi fullum af handbókum og leiðbeiningum er það frelsandi að lenda í einhverju opnu-enda-leikfangi, vandamáli eða jafnvel dagur- sem bíður eftir því að við gerum það að okkar eigin.
